اعدام را متوقف کنید!
چند روز پیش خبرِ تاسف بار دیگری در زمینه حقوق و برابریِ انسانها در ایران منتشر شد و آن اعدامِ یک فعالِ سیاسیِ کُرد بود. اصولاً اعدام بیرحمانه ترین روش در مجازاتِ فردِ خطاکار است. اعدام، کرداری است بی بازگشت و وقتی انجام شد، در طیِ آن جانِ انسانی گرفته شده است. بارها رخداده که پس از اعدامِ یک متهم، بیگناهیِ وی برای همگان ثابت شده اما دیگر چه سود؟
اندیشیدن به اینکه “هدف از اعدامِ یک فرد چیست؟” نخستین مرحله ی گذر از این وضعیتِ تاسفبار اجتماعی است. از سویِ دیگر، مساله ای که همواره تاسفِ عمیقِ مرا بر میانگیزد، پایبندیِ این نظام به قوانینِ غیرانسانیِ دینی و عدمِ توجه مردمِ ما به “راهکارها و روشهای جایگزینِ اعدام” است. در جاهایی شنیده و خوانده ام که “نظام” از اعدام بعنوانِ روشی برای سرکوب و ترساندنِ مردم استفاده می کند. اگر چنین فرضی درست باشد، از نتایجِ نخستینَش اینست که نزدِ این نظام جانِ انسانها “وسیله” ایست برای ترساندنِ توده ی بزرگِ مردم. همان توده ای که در هر لحظه و ساعت، قدرت و مشروعیتِ همین نظام را تامین می کنند. منظور؛ همان “ترسِ پنهانی” از “عذاب” است که هنگامِ شنیدنِ چنین خبری در شنونده ی عادی ایجاد می شود.
این اصلاً مهم نیست که شخصی که به اعدام محکوم شده چه کرده است یا چند سال سن دارد یا چگونه اعدام می شود. مسئله ی اصلی اینست که اعدام در عصرِ ما یک کنشِ وحشیانه و “غیر انسانی” و جزوِ بدترین کارها تلقی شود.
- بیایید بعنوانِ واکنش و اعتراض به این جنایتهای زنجیره ایِ دولتی، همین حالا روی ده اسکناس بنویسیم “اعدام را متوقف کنید!“
