یک حماقتِ پُست مدرن
برای آنکه مطلبی بنویسم، باید قبلش حتما فکر کرده باشم. این از بدیهی ترین اصولِ درست نویسی - و نه البته حماقتهای پُست مُدرن - محسوب می شود. به همین خاطر، مطالبی که هم اکنون به آنها فکر می کنم ارزشِ نوشته شدن ندارند. باید دقیق بود و “عواقبِ” کار را سنجید. اینجا شاید چیزی شبیه “تعهد” هم مطرح باشد. لزوما باید “اندیشیده” باشم برای چه و برای که می نویسم و اصولا با چه هدفی. بی “هدف” نوشتن، چیزی است مثل “بی صدا” حرف زدن. اگر معلمی … (more…)
