ریشه ها

داشتم کتاب ميخواندم و هيچ حواسم بدور و بر نبود. يکباره احساس کردم صدايی و جمله ای توی سرم تکرار ميشود، يک پرسش. و البته صدای بچه ی يکی از ميهمانان بود با يک عکسِ راديولوژی در دستش که لابد پس از کندوکاو در اتاقِ من پيدا کرده بود. نتوانستم دقت کنم چه ميگويد، تنها عکس را گرفتم و بآن نگاه کردم. آن عکس مربوط بود به شکستگیِ حاصل از يک تصادف وحشتناک و کابوس-وار که سالها پيش تجربه اش کرده بودم. با نگاه به بچه ، يادِ بچگی های خودم افتادم که چطور عکسهای اينچنينی را کش ميرفتم و شايد ساعتها بدقت و نوعی “گستاخی” نگاهشان ميکردم. گستاخی شايد ازين رو باشد که گويی آدمی بدرونِ گور خود نگاه ميکند. گور، اين نماد استحاله ی کيميايی و نيز جايگاهِ فساد در روزگارِ باستان.
گور برای بسياری حالتی کيمياگرانه دارد، برای برخی هم در حکمِ يک استراحتگاه است که تا ابد ؛ دستِ کم از لحاظ جسمی؛ ميتوان در آن خفت و آسود. ميتوان در آن خفت و درآن جايگاه، ميانِ توده ای خاکِ بريده شده در زمين، “مرحله ی دوم” را شروع کرد و کارها را سر و سامان داد و کيمياگرانه بتعالی رسيد. بزبان عاميانه، مشغول طلاسازی شد و aurum potabile ايجاد کرد. اما اين خفتن در زبانِ عالمانه ی برخی، تطهير و تزکيه است. استحاله و تعالی ، تغييرِ “محتوا” در جهتِ والايی و رسيدن به lapis philosophorum. که البته محصولِ نهايی با اين ديدگاهِ مولاناوار، چيزی دوجنسی و زنانه خواهد بود. همچون خدايی دوجنسی و در عين حال تک جنسی که هر دو جنسِ مخلوق، برای رسيدن بنوعِ مخالفِ خود در اوجِ تعالی ، در زندگی و در گور، ‌کيميا ميکنند اما نهايتا به مادر و خالق ميرسند. شايد هم گور واقعا چيزی نيست جز يک بوته ی تبلور که قرارست مدفن و مظهرِ اسرار سربه ُمهر باشد.
+ از نوشته هاي قديم
+ عكسخانه

گاهي آدم در ميماند حقايق را چطور بيان كند، جوري كه كسي را نيازارد. اگر بخواهم به سبكِ ايي چينگي بگويم چيزي مي شود توي اين مايه ها كه: مردِ برتر بهتر است مدتي دست نگه دارد تا شراب پخته تر شود. شرابِ گس طعمِ خودش را دارد اما شايسته والامقامان نيست.

گاهي در رفتار و سلوكِ انسانها با يكديگر نكاتِ جالبي پيش ميآيد. در “گفتگو” گاهي ممكن نيست انسان بتواند مقوله اي كلي را با وسعتي محدود بازگو كند‏‏؛ مگر آنكه بخواهد خود را نزد شنونده يا خواننده “لو” بدهد. اغلب ناآگاهانه تمام وجودش را در آن ميگنجاند. موضوع و مسئله ي هميشگي زندگي اش را(كه معمولا ته مانده اي از ترس-مرگي يا دردِ خود-ارضايي ست) بنحوي كه شايد بشود گفت ؛ استعارگونه است در سخنش مي گنجاند و بنمايش مي گذارد. در آن لحظاتِ ناخودآگاهي و هيجانزدگي ؛ آنچه ميگويد در واقع از عمقِ شخصيتش خبر ميدهد و وضعيتِ فعليش را بگونه اي “شاعرانه” نشان ميدهد: و اين همچنان همان حالتِ “آزمودن“ است…و چه خوشست آزمودن! وقتي هم ُمچَش را بگيري بگونه اي عجيب و نامتعارف ساكت مي شود و قانونِ “تو گفتي كه او خود ز مادر نزاد”ِ فردوسي در موردَش جاري مي شود.
بنظرِ من مشكلاتِ اينچنيني از ناآگاهيِ آدمها نسبت بهم بوجود مي آيد و اينكه بگفتِ امروزي ها ملت براي هم كلاس مي گذارند و براي خودشان پشتِ سرِ هم نوشابه باز مي كنند و مجازاً با نامهاي مجازي براي نامِ معروفترشان يقه و اَخه جر مي دهند و وانمود مي كنند خود را بيش از آنچه هستند. بگفتِ ويتگنشتين “بازي” هم برايشان آنجا تمام مي شود كه تو بداني و متوجه شوي كه “منِ او” اصطلاحا “منِ خودش” نيست و “لو” مي رود. آنوقت ديگر همه چيز تمام است و سكوت پايدار خواهد شد. از اين مرحله ببعد هرچه التماسش هم بكني حاضر به اين قايم موشك بازيِ كذايي نخواهد شد و قبول نخواهد كرد كه دوباره برود قايم شود زيرِ نقابي كه تو با اينكه مي شناسيَش قبول كرده اي همچنان روي صورتَش باشد و بالماسكه كند. تجربه من اينست كه بگذاري اين سكوت دستِ كم براي مدتي دوام يابد تا برخي روابط قوامِ بيشتري يابد و فكرِ بيشتري رويش شود و راههاي ديگري باز شود و بويژه تا “مِهر گدايي نشده باشد”.

نان پختن
نان شکستن
نان قسمت کردن…

نان بودن!