بحران نویسنده و خواننده
رولان بارت عقیده داشت : “نویسنده کسی است که مسئله اش زبان باشد، یعنی زبان به نظرش آفریننده ی ژرفنا باشد و نه ابزار یا زیبایی.” ما همین را میخواستیم بتو بگوییم. میخواستیم بگوییم بتو که به زبان مثل ابزار و مخصوصا یک وسیله ی شخصی نگاه نکن. بآن مثل چیزی که بخواهی به حقیقتی اشاره کنی نگاه نکن، بلکه آنرا مفهومی ببین جداگانه از دیگر-مفهومها، فاطمه!
الان قصد کرده بودم برایت در مورد ادراکی که از زبان دارم بنویسم اما بواقع همواره از گفتن از آن مفاهیمی که دوست دارم بگویم ناکامم. از سر همین ناکامی میروم برایت مثالی میزنم: خواندن شعری زیبا ازین رو برای من لذت بخش است که نه زیبایی را در آن میبینم نه آن مفاهیمی که در خودش دارد. مفاهیم موجود در آن شعر هرچقدر هم که بلند و گیرا باشند در کتابهای فلسفی ، هنری و..الخ براحتی یافت می شوند. آنچه امروزه برایم مهم است نحوه ی جاگذاری کلمات است در یک متن و لذتی که ازآن بمن دست میدهد. الان من با این مثالی که آورده ام تعریف خودم را محدود کرده ام.
+ مجتباگلمحمدی هم نخستین کتاب مستقل اش را چاپ کرده است. مجتبا از قدیمیهای وبلاگنویسی است و تا آنجا که میدانم همواره دوست داشت با اشخاصی مثل “امید مهرگان” و آدمهایی از راسته ی آنها ارتباط داشته باشد. او در نخستین ترجمه ی مستقل اش دست روی مفهوم بزرگی گذاشته و ازین بابت که کارش را محکم اغاز کرده باید باو تبریک گفت. کتاب درباره گفتوگوهای گلين دالی با اسلاوُی ژيژک است و با عنوانِ «گشودنِ فضای فلسفه» از سوی انتشارات “گام نو” منتشر شده است. اسلاوُی ژيژک، فيلسوف و نظريهپردازِ نامدارِ اسلوونيايی است که هرروز جایش در میان بزرگان فلسفه بیشتر باز میشود. می گویند مقدمه ی کتاب را آقای صالح نجفی (که قبلا در شرق خرده-فلسفه مینوشته و ما نمی شناخته ایم-اش) در معرفی ژیژک به خوانندگان نوشته است. من این کتاب را خواهم گرفت و از چیزهایی که برایم مهم است و هنوز نمی دانم، روش ترجمه ی متن است که امیدوارم ترجمه ی درخور و با استیلی باشد. خلاصه اینکه ؛ خوشحال شدیم.
+ بانوی اسطوره ؛ “آناهیتا در اسطوره های ایرانی” را هم سوزان گویری منتشر کرده و از نامش پیداست که مربوط به چیست.
+ شماره دوم نشریه ادبی “نوشتا” هم از تنور در آمده. این نشریه کار خودش را بسیار قوی و محکم آغاز کرده و در آن افرادی همچون افشین دشتی(که با مقاله اش در شرق بنام حتا،مثلن،خاهر غوغا بپا کرد) و علی مومنی و خشایار فهیمی می نویسند. داستانها و مقالات جالبی در آن هست.
