نوروزنامه یا مقالات پراکنده
اخیرا کتابی برای آقای «این نگارنده» منتشر کرده اند بنام نوروزنامه. نام نوروزنامه مرا بیاد کتاب نوروزنامه ی عمرخیام نیشابوری می اندازد و از نظر من این اسم روتین تر و بزرگتر از آنست که آدم جرات کند که نام آنرا بر روی سلسله مقالات ابتدایی و پراکنده ی خود بگذارد؛ علالخصوص که «نوروزنامه» در افکار ایرانیان همواره نام خیام نیشابوری را یدک میکشد. انشاالله بزودی مثلث ریاضی جناب «این نگارنده» را نیز خواهیم دید و از «چهارپاره» های ایشان نیز در وصف بهار و فایده های تیراندازی و ورزش برای «جوانان» نیز بهره مند خواهیم شد. به آقای این نگارنده پیشنهاد میکنم اگر دیر نشده ازین بلندپروازی و بی حرمتی دست نگه دارند و نام کتابچه ی خود را به «مقالات پراکنده» تغییر دهند تا به حقیقت امر نزدیکتر باشد.
نمی دانم در این اوضاع آشفته ی بازار کتاب و قیمت گران کاغذ و کمبود توزیع کننده و ترس ناشران، این آقا چطور میتواند مقالات اش را در تیراژ بالا و بشکل کتاب چاپ کند. یکی دوماه پیش اگر خوانده باشید و یادتان باشد دکتر جلیل دوستخواه ازینکه کتاب گرانسنگ اش را (که دو-سه سال زحمت اش را کشیده بود و برای نگارشش خون دل خورده بود) در ایران چاپ نکرده اند و کسی زیر بار چاپ آن نرفته چقدر گله مند بود.
وقتی من آن پست دکتر دوستخواه را خواندم پهلوی خودم یک حساب سرانگشتی کردم که: اگر اینها زیر بار نوشته های استاد دوستخواه نمی روند که سالهاست قلم میزند و نام و رسمی بلندآوازه برای خود دارد، پس وای بحال آن تازه کاران گمنام. فعلا که گویا کار برعکس شده و اصطلاحا آب دارد سربالا می رود.
