ریشه ها

گمان کنم در مورد بحث بهرام، دکتر رجبی نبايد پاسخگويی را در دنباله ی گفتمان به “علاقمندان” واگذار ميکرد چراکه حرفهای دیگران درین بحث، هيچگاه روانی و اصالتِ پاسخ دهنده ی اصلی را نخواهند داشت. همچنین با ناگهان کنار کشیدن دکتر از بحث، ما نخواهیم توانست دریابیم امروز در ذهنش چه میگذرد و باور هم نخواهیم کرد که حرفهای آنها حرفهای اوست. از نظر من اینجا دکتر به بهرام ساسانی کم لطفی کرد و حق اينرا به او نداد تصمیم بگیرد که آيا مايل است بجای او کسان ديگری پاسخ اش را بدهند يا بحث خاتمه يافته است. دکتر رجبی بجای هر دوشان تصمیم گرفت که: بحث را هرکس دوست داشت با بهرام ساسانی ادامه دهد و با خروجش از بحث و ورود کسانیکه حضورشان لازم نبود، اصالت پیشین گفتگو از دست رفت.

کلا در مقام دفاع؛ گاهی نیاز به توزیح، یا نوعی دلیل اوردن هست. آنجا که نگارنده احساس میکند خواننده اش از مفهومی که در متنش گنجانده دور افتاده و به وادی دیگری پرتاب شده است، البت بگمان من این مسئله را باید بحساب “ضعف” آن متن در رساندن “محتوا” گذاشت ورنه در شرایط عادی، ذهن خواننده به چالش بیخود و ناثواب نمی افتد که. فکر میکنم نگارنده برای «دفاع از متن» خود باید همواره حدی را در مفهوم و زمان و انرژی مشخص کند و گرنه هرز میرود و بفرسایش میافتد و در دام تکرار مفهوم و چندباره گویی و توتم بودن خود فنا و خفه میشود و ژیان-اش صدای خاور میکند.

+ تصور کنید چقدر جالب میشود اگر گری کاسپارف رییس جمهور روسیه شود.

“I can’t tolerate your tolerance
When I disagree you take offense
Why is it that you can call me names
But you get upset when I do the same?

You’d better learn to accept my philosophy
‘Cause not everyone lives in the world you see
So I’ll keep speaking my mind and letting my thoughts free
And you’ll just have to learn how to tolerate me.”