ریشه ها

این چندگاهه چیزیکه در جامعه بچشمم نیآمده مهربانی و انسانیت بوده است. احساس میکنم مهربانیها کم شده است و نگاهها درنده خو شده اند. بگمانم نیروی مردم دارد تحلیل می رود و بدنبالش فهم و رشد نیز متوقف می شود، انگار مردم توان مقابله بیشتر با مشکلات را ندارند. از دیگرسو، بچه های امروز که بر هرزگی و فساد پدرانشان رشد می کنند و روزها و شبها با اعتیاد و فقر بزرگترها دست و پنجه نرم میکنند چه چیزی را جز نفرت و بغض می توانند در قلبهای کوچکشان بیندوزند؟ وقتیکه جریان امور بگونه ایست که کمترین نشانهای انسانیت را از آدمیان میزداید چگونه می توان مهربانی را در میان مردم نشاند؟
ظاهرا در همه جا نوعی مخدر و نوعی تمایل شدید به فساد بروز کرده است، کافیست نگاهی به حوادث روزنامه ها بیفکنید. آیا تنها مخدر است که درین روزگار شگفت ما تیشه به ریشه مردم میزند و آنها را فاسد می کند؟ امروزه مردم دستخوش نوعی انحراف بی سابقه ی فکر و ماده پرستی شده اند و بهیچ روی هم نمی شود جلویش را سد کرد. منظورم از ماده پرستی، پرستش پول و قدرت نهفته ی کیسه زر است. ظاهرا این اندیشه را به مردم قبولانده اند که کیسه پول و حساب بانکی حاوی همه گونه قدرتیست و آنچه پدران و مادرانشان به آنها آموخته اند اشعاری بیش نیست. باور کنید مصیبتی است اگر این باور بطور کامل در میان مردم جا بیفتد.
با اینهمه با رفتارهای دولت، مردم ما به چه نحو می توانند استدلال کنند؟ فرار شهرام جزایری از زندان(با دادن رشوه به ماموران) نمونه خوبیست. فکر میکنید چنین قصوری از طرف مسئولان هیچ اثر زیانبخشی بر مردم ندارد؟ برخلاف آنچه که این مسئولان میاندیشند، مردم همه چیز را می بینند و ازین «قدرت» در شگفت می مانند: «هر کار که بخواهند می کنند» و پس از آن ، خواه ناخواه به شک می افتند و نتایج تازه ای میانشان قوام می یابد:«پس قدرت واقعی در همین است، همیشه هم بوده است؛ ثروتمند باش، همه چیز مال توست و هرکار که خواستی بکن!» دیدگاهی تباه کننده تر ازین نیست. با اینهمه در همه جا شیوع دارد و کم-کم دارد در همه چیز نفوظ میکند.